پرشین‌بلاگ و سفری که وقتی ۹ سالم بود شروع شد

وبلاگ‌نویسی اولین کاریه که در اینترنت انجام دادم. وقتی ۹ سالم بود به‌طور اتفاقی با مفهوم وبلاگ آشنا شدم و عضو پرشین‌بلاگ شدم. از همون موقع تا امروز که ۲۳ سالمه به سمت نوشتن جذب شدن و میشم، با این تفاوت که از سن ۹ تا ۲۰ سالگی کمتر محتوای وبلاگم رو با خانواده و دوستانم به اشتراک گذاشتم، و تنها در ۲۰ سالگیم (سال اولم در دانشگاه) بود که تصمیم گرفتم زندگی مجازی و حقیقیم رو یکی کنم و با انتشار افکارم راجع به ابعاد مختلف زندگی، شخصیت واقعی و بیرونیم رو به نوعی تعریف کنم.

من سینا معراجی، دانشجوی علوم کامپیوتر در رشته‌ی هوش مصنوعی در دانشگاه مالایا در کشور مالزی هستم. در ۳ سال اخیر تقریبا کاملا به زبان انگلیسی به نوشتن ادامه دادم، چون در ایران نیستم و افکارم رو با جامعه‌ی اطرافم به اشتراک گذاشتم (اکثر هم‌دانشگاهی‌ها). شاید هم چون بخش بزرگی از شخصیتم و افکارم به زبان انگلیسی شکل گرفته در این دهه‌ی زندگیم. در عین حال همیشه در پس‌زمینه‌ی فکرم به دنبال این بودم که کیفیت و عمق تفکرم رو ارتقا بدم. در این جهت در دانشگاه بخش زیادی از وقتم رو صرف تفکر به سوالات سختی که بشر باهاش مواجه شده پرداختم. اکثر این سوالات رو سخت‌تر و جالب‌تر از سوالاتی که در ریاضیات و فیزیک و الگوریتم دیدم، یافتم. در دانشگاه فرصت خوبی فراهم شد که علاوه به علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی، به مسائل مهم دیگری مثل نظام آموزشی آینده‌ی دنیا، اقتصاد اسلامی، فرهنگ و سبک زندگی شرقی، شناخت ذهن و رفتار انسان، کارآفرینی، پول، ایمان، اعتماد و ... هم فکر کنم و اغلب فراتر از فکر، که حتی تعدادی از ایده‌هایی را که به هر یک از این موارد کمک می‌کند در مقیاس کوچک امتحان کنم. هیجان‌انگیزترین تجربه در این میان قطعا تلاشم برای ایجاد یک سبک زندگی در دانشکده‌ی کامپیوتر بوده که خاطره‌انگیزه و در پستی جداگانه بهش خواهم پرداخت. بالاتر از همه‌ی این‌ها، مسئله‌ی «مقیاس» رو بی‌نهایت جالب می‌دونم و این یکی از مطالبی خواهد بود که عمیقا در این وبلاگ دوست دارم بهش بپردازم. نوع پرداختنم به این مسئله عمدتا از طریق قیاس بسط باورها و ترندهای ایرانی-اسلامی با فرهنگ توسعه و کارآفرینی و تکنولوژی غربی خواهد بود.


بحث مقیاس

بحث مقیاس اون چیزیه که در زبان انگلیسی به عنوان scale شناخته میشه و در کارآفرینی، به عنوان یک مقوله‌ی فوق‌العاده موردبحث و حیاتی به حساب میاد. شرکت تکنولوژی Airbnb مثال سریع و خوبیه. این شرکت به مردم اجازه میده به جای رفتن به هتل، بتونن از مردم عادی خونه اجاره کنن برای اقامتشون در یک شهر یا محل. این شرکت با بیش از یک میلیارد کاربر، سال‌ها پیش در ماه‌های اولیه فعالیت خودش تلاش کرد به جای داشتن هزار کاربری که فقط اندکی دوستش دارن، تلاش کنه ۱۰۰ کاربر داشته باشه که به شدت عاشقش باشن. رسیدن از ۰ کاربر به ۱۰۰ کاربر، از ۱۰۰ به ۱۰۰۰، سپس به ده و صد هزار و امروز یک بیلیون کاربر یک رشد فوق‌العاده بزرگ به حساب میاد. اما این رشد فقط به‌خاطر افزایش تعداد کاربران میسر نشد، بلکه شرکت و مدیران و کارمندانش هم به نسبت رشد تجارتشون رشد کردند، هم از نظر تعداد و هم از نظر کیفیت کار. وقتی Airbnb ۱۰۰ کاربر داشت، بزرگترین مشکلش احتمالا این بود که یک مسافر با یک صاحبخونه مشکلی داشته باشه. ام زمانی که یک میلیارد کاربر داره، با مسائل به مراتب جدی‌تری، مثل قتل هم روبه‌رو میشه چون در اون مقیاس، شما به همه‌ی انواع مختلف انسان‌ها سروکار دارید.

هدفم از طرح این مثال ناگهانی اینه که بگم ما کشور، دین و فرهنگی داریم که علیرغم رشد عددی، هیچ‌وقت فرصت اینو نداشتن که مراحل رشد رو به صورت طبیعی طی کنن. به نظر من، علت خیلی از مشکلات امروز کشور ما و عموما جامعه‌ی اسلامی اینه، و برای گذر از این مرحله دشوار، ما نیاز به افراد متفکری داریم که ابعاد مختلف زندگی انسان در بعد فردی و اجتماعی رو با مقیاس مناسب، در ۲۰-۳۰ سال آینده رشد بده.

این مهمه چون به عنوان یک کشور در حال توسعه با یک مدل امتحانی (مدلی که ایمان داریم درسته، ولی در تعمیم و اجرا و بسطش کم‌کاری کردیم)، احساس می‌کنم جامعه‌مون به اندازه‌ی کافی افراد متفکر تربیت نکرده و نمی‌کنه و با اینکه کشورمون مثل قرن پیش وابسته به خارج نیست، خیلیامون شدیدا از نظر فکری وابسطه به سیستمی هستیم که در اون زندگی می‌کنیم. در مدرسه و دانشگاه و محیط کار و جامعه خودمون رو جزئی از مشکلات فرض نمی‌کنیم و کاملا حل مشکلات رو بر عهده‌ی سیستم (مدرسه، دانشگاه، دولت و ... بسته به جامعه‌ای که تعریف میکنیم) می‌گذاریم.


قصد دارم امسال مطالب زیادی در این موارد بنویسم و افکارم راجع به ابعاد مختلف یک جامعه‌ی قرن بیست و یکمی منتشر کنم. از لحاظ دستوری و نوشتاری و روانی محتوا موقتا باهام مدارا کنید، خیلی وقته که مطالب فارسی ننوشتم و اگر جایی بد توضیح میدم، حتما بهم بگید.


/ 0 نظر / 193 بازدید